روزهایی که گذشت

این روزای ما خدارو شکر در آرامش سپری میشود و هر روز غروب بعد از گرفتن آرادی راهی خونه میشیم و سپس عوض کردن لباسا و بعد هم راهی پارک و آراد و دوچرخه سواری و جامپینگ و تازگی ها هم سرسره بادی و کل هفته مون به همین منوال سپری میشه. شب هم که میریم خونه از شدت خستگی بعد از خوردن شام زود زود میخوابه.

یه روز ی که بردیمش برای دوچرخه سواری دیدم که آکادمی اسکیت دارن و به پیشنهاد من آراد رو بردیم تا ثبت نام کنیم و وقتی با مخالفت مسئول مربوطه مواجه شد که ایشون هنوز کوچیکن. آرادی گفت: نه من بزرگم . مامان رویا من مگه غذا نمیخورم. مگه من بزرگ نشدم و شروع کرد به گریه کردن میخوام اسکیت یاد بگیرم.

پنجشنبه این هفته من و گل پسرم با هم راهی بازار شدیم و دو نفری کلی کیف کردیم. اولش که رسیدیم توی اون شلوغی بچه م اون پایین پایینا بود و یه عالم آدم دور و برش به من گفت: مامان من چرا بزرگ نمیشم. چرا کوچولوم؟؟؟؟؟؟

منم بهش گفتم مامانی باید زیاد غذا بخوری تا بزرگ بشی. آرادی در پاسخ به من گفت : من که غذا میخورم پس چرا بزرگ نمیشم.

تجربه خوبی بود ولی در عین حال سخت. اولش درخواست آب کردن و بعد هم من گرسنه ام و بعد هم برام ساندویچ بخر و صد البته در این مورد با مخالفت من روبرو شد و شروع کرد به گریه کردن و بماند که موقع خرید چقدر اذیتم کرد و از نیاز به دستشویی پیدا کردن و نیاز به خواب و هرچیزی که فکرش رو نمیکردم و بعد هم غرغر کردنای پسری که مامان چرا خرید نمیکنی و اینو نخر خوشگل نیست و کلی پیشنهادهای دیگه. نزدیک خونه هم که خیلی خسته شده بود و از من خواست تا بقلش کنم و من وقتی خسته شدم بهش گفتم آراد مامانی بیا پایین من خسته شدم . دوست داری مامانت پیر بشه؟؟؟؟؟ ولی هیچ عکس العملی نشون نداد. وقتی تو آسانسور مامانی گذاشتمش پایین به من گفت : مامان ببینم پیر نشدی

ناهار هم خونه ی مامانی بودیم و به همراه خاله دنیا و سعیده و پریسا و مونا و پرستو و زن دایی. دست مامانی درد نکنه که مثل همیشه عالی عالی بود. پنجشنبه بعد از ظهر هم به پیشنهاد بچه ها رفتیم فیلم فروشنده رو دیدیم که واقعا خوب بود و پیشنهاد میکنم که حتما ببینین. بسیار بسیار آموزنده ست . تو مسیر بازگشت هم به نقد فیلم گذروندیم و ساعت هشت و نیم بود که با مامان اینا رفتیم خونه ی ما و شام رو در کنار پدر و مادر عزیزتر از جان سپری نمودیم و بعد هم تماشای فوتبال و آرادکه تو کل دیدن مسابقه باباش رو اذیت کرد و خواهان خواندن کتاب بود و باز هم من مثل همیشه جور همسر جان رو کشیدم و براش ده جلد کتاب رو خوندم و در پایان دوباره مامان بازم بخون و ......

جمعه صبح هم برخلاف برنامه ریزی قبلی که قرار بود آراد رو ببریم پارک جوراسیک بقول خودش با زنگ زدن خواهر شوهر مهربان همه چیز بهم خورد و قرار برآن شد تا ناهار بریم پارک. موقع پوشیدن لباس هم گل پسرمان به من پیشنهاد داد که مامان رویا این مانتو رو بپوش. چرا نمیپوشی. خیلی خوشگله. بپوش دیگه.

 تو پارک به آرادی حسابی خوش گذشت  و تا میتونست بازی کرد و دوچرخه سواری و وقتی رفتیم دیگه نایی بر تنش نبود. ناگفته نمونه که تو این وسط سه چهار باریی هم از دوچرخه سقوط نمودند و یک بار هم لبش خون اومد و هر چه من اصرار میکردم که آرادی یواشتر رکاب بزن میگفت :نه مامان من قهرمانم و باید تند تند ریکا بزنم اول بشم. سخن کوتاه که ساعت 5 بود که رفتیم خونه ی مامانی تا یک احوال ی هم از آنها بگیریم که بنا شد تا شام رو اونجا سپری نماییم. آراد خونه ی مامانی موند و همسر جان هم رفتیم خونه تا هم خونه رو گردپاشی کنیم و هم لباسای اداره رو بیاریم تا شب اونجا سپری شود.